In Nederland hangt het af van je geloofsachtergrond, en verder mag je zelf kiezen. De regel die het meest wordt genoemd is dat katholieken de trouwring links dragen en protestanten rechts, waarbij de verlovingsring aan de andere hand gaat. Buiten die traditie kiezen de meeste mensen de hand die praktisch het handigst uitkomt.
De gangbare traditie werkt zo. Bij katholieken gaat de verlovingsring rechts en verhuist de trouwring na het huwelijk naar links. Bij protestanten is het omgekeerd, dus de verlovingsring links en de trouwring rechts. De ringen worden in de volgorde gedragen waarin je ze hebt gekregen.
Hier spreken bronnen elkaar tegen. Over de trouwring zijn Nederlandse juweliers eenduidig, katholiek links en protestants rechts, maar over de verlovingsring niet. Sommige pagina’s schrijven dat katholieken beide ringen links dragen. Wil je het zeker weten binnen je eigen familie, vraag het dan na, want de gewoonte verschilt per streek.
Kies je op praktische grond, dan draag je de ring aan je niet dominante hand. Ben je rechtshandig, dan zit hij links minder in de weg en krijgt hij minder krassen. Werk je veel met één hand, bijvoorbeeld in de zorg of de bouw, dan weegt dat argument het zwaarst.
In het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en de Verenigde Staten is de linkerhand gebruikelijk. In Duitsland, Noorwegen, Polen en Rusland is dat de rechterhand. De linkse traditie wordt vaak toegeschreven aan een idee uit de Oudheid, namelijk dat er een ader van de linker ringvinger naar het hart loopt. Anatomisch klopt dat niet, want alle vijf de vingers hebben dezelfde aderstructuur.
Woon je in een ander land dan waar je bent opgegroeid, dan kan dat verwarring geven. Sommige mensen wisselen daarom van hand, zodat ze in beide landen als getrouwd worden gezien.
Steeds vaker wel, en dat is een recente gewoonte. Traditioneel kreeg alleen de vrouw een ring, wat ook verklaart waarom de man degene is die op zijn knie gaat. Een verlovingsring voor een man is meestal een smalle band van 3 tot 5 millimeter zonder steen, in geel goud, witgoud of titanium. Een verlovingsring met diamant komt bij mannen weinig voor, en als er een steen in zit, dan verzonken in de band.
De hand volgt bij mannen dezelfde logica. Draagt zijn partner de ring links, dan doet hij dat ook, zodat ze bij elkaar passen. Het praktische nadeel van een brede ring is dat hij bij handenwerk eerder tegen gereedschap aankomt en dan een beschadigde rand oploopt.
Ja, en dat gebeurt bij veel stellen. Je schuift dan de trouwring onder de verlovingsring, dus dichter bij het hart, en draagt ze aan dezelfde vinger. Een set van verlovingsring en trouwring is daar speciaal op gemaakt, met een uitsparing in de trouwring waar de zetting van de verlovingsring in past.
Het verschil tussen de twee is niet de vorm maar het moment. De verlovingsring hoort bij het aanzoek en heeft meestal een steen, de trouwring wordt tijdens de ceremonie uitgewisseld en is vaker een gladde band. Let op als je ze los koopt bij verschillende juweliers, want twee ringen die niet op elkaar zijn afgestemd schuren tegen elkaar en dat is aan de zetting het eerst te zien. Het materiaal van je verlovingsring bepaalt hoe snel dat gaat, want een zachte legering slijt sneller weg.
De vierde vinger vanaf de duim, dus die tussen de middelvinger en de pink. Dat geldt aan beide handen en bij zowel de verlovingsring als de trouwring.
Veel mensen schuiven hem vooraf naar de andere hand, zodat de trouwring tijdens de ceremonie op de lege ringvinger kan. Daarna gaat de verlovingsring er weer bij of blijft hij aan de andere hand.
Bij krachttraining en balsporten wel. Een halter van 20 kilo kan een gouden band van 14 karaat vervormen en een steen uit de zetting drukken. Bij hardlopen en zwemmen is het geen probleem, al kunnen vingers in koud water dunner worden.
